Voor elke gesubsidieerde kunstenaar zijn minstens vijf commissieleden nodig die bepalen of en hoeveel deze kunstenmaker uit de staatsruif (lees uw en mijn portemonnee) zal ontvangen. Die commissieleden en hun superieuren doen dit gewichtige werk niet voor niets. Zij worden ook betaald vanuit het kunstenpotje van de staat. Dit is allemaal jaren voortgegaan tot bijna ieders tevredenheid. Zij die er niet tevreden over waren hielden om uiteenlopende redenen hun mond. Kunstenaars die tot dan toe uit de boot vielen hielden hun mond omdat ze hun toekomstige kansen niet wilden vergooien op een toewijzing. Anderen hielden hun mond omdat ze niet als anti-de-cultuur te boek wilden staan. En zo is het dat het jaren door kon gaan dat van elke 100 € er uiteindelijk 10 € bij een lepe kunstenmaker terecht kon komen en er 90 € bij de kunstcommissies bleef hangen omdat die mensen nu eenmaal ook moeten eten. (Ja ja, er zal vast wel iemand zijn die een grafiekje kan tonen dat het qua bedragen net andersom is maar u weet hoe het zit: There are liars, damned liars and there are statistics.)
Door geldgebrek (zegt men, maar ik heb gewoon de hoop dat het helder inzicht is) gaat de regering een beetje snijden in deze waanzin. En nu pas blijkt hoe groot en machtig die groep van kunstbeoordelaars en kunstenmakers is. Televisie, kranten en radio worden ingezet. Alles om het publiek op te zwepen om in actie te komen. (Want inderdaad, het publiek was nog niet verontrust, die vonden het eigenlijk wel best)
Mijn advies is als volgt: beste kunstenmakers en commissies, hou op met de boel op te ruien en ga in staking. Dan kunnen we alvast genieten van de heerlijke tijd die er aan zit te komen zonder jullie inspanningen. Er zijn andere landen die ons voor zijn gegaan bij het afschaffen van de staatsbemoeienis en daar floreren de kunsten.
Lees ook: Het einde van de kunst in Nederland
Pingback: Het eind van de Kunst in Nederland « Leo Burger